Lieve mensen, ik ben modern. Echt waar.
Ik leef in een van de meest geëmancipeerde landen ter wereld: Zweden.
Gelijke rechten voor iedereen, ongeacht geslacht, kleur, geaardheid, voorkeur — you name it.
Ik speel met mijn kinderen.
Ik verschoon luiers.
Ik doe minstens de helft in het huishouden.
Ik maak gebruik van Zwedens genereuze ouderschapsverlof.
Ik ben dus modern. Vind ik zelf.
Maar ik heb een probleem.
Een klein probleem.
Een esthetisch probleem misschien. Of een emotioneel. Of cultureel.
In ieder geval: een ongemak.
Als ik mijn orgelschoenen aantrek en thuis achter het orgel ga zitten — een zeldzaam moment voor mezelf — gebeurt er iets met mijn zoon.
Zoals een goed kind betaamt, geeft hij zijn ouders nooit een moment rust. Ook niet tijdens orgelspel.
Dus komt hij erbij zitten. En dat is prima.
Tot hij haar schoenen aantrekt.
Die glanzende, goudkleurige ballerina’s van zijn zusje.
Met die sierlijke, vastgenaaide strikjes.
Terwijl ik koralen speel, zit hij naast me, met die ballerina’s.
Ik ben modern.
Maar ik ben blijkbaar ook nog ergens een vader die een beetje moet wennen.
Modern
remcoschrijft 
Plaats een reactie