“Wie van jullie gelooft dat de toekomst mooier wordt dan het heden of het verleden?”
Drie vingers gaan de lucht in.
Ik herhaal mijn vraag, zodat ook degenen die het niet direct begrepen hebben nog een kans krijgen hun vinger op te steken.
Niets verandert.
“Dus het wordt niet beter? Waarom denk je dat? Blijft het zo, of wordt het slechter?” vraag ik aan een leerling die duidelijk iets wil zeggen.
“Nou… het klimaat gaat naar de klote.”
“Wij kunnen nooit meer een huis kopen,” roept een ander door de klas.
Het verrast me allang niet meer.
Al jaren doe ik dit testje in de klas, gewoon om te peilen hoeveel hoop er nog is. Ik word bijna altijd teleurgesteld. De laatste jaren zijn er, naast zorgen over klimaat en woningnood, ook angsten bijgekomen: oorlog, pandemieën, een wereld die lijkt af te glijden. Ik zie leerlingen die zich letterlijk verstoppen achter hun scherm, alsof ze zich willen onttrekken aan wat komt. En dat scherm maakt de angst alleen maar groter.
En ik begrijp dat. Echt.
De wereld is ingewikkeld. En het nieuws — dat oneindige scrollen langs crisis na crisis — maakt het gevoel van machteloosheid alleen maar groter.
Na twee jaar dit testje te hebben gedaan, besloot ik het anders aan te pakken.
“En wat ga jij doen om er een mooiere toekomst van te maken?” vroeg ik, zachter deze keer.
“Bedenk je wel: waar rampspoed is, ontstaan helden.”
Een paar gezichten lichten op. Voorzichtig, nog zoekend. Er is hoop, maar ze weten niet waar te beginnen.
Dan komt mijn troefkaart.
Eentje die ik ooit heb geleerd van de franciscaanse broeder Fer van Reijken, in het programma De Verwondering:
“Als je een zakdoek met aandacht strijkt, heb je de wereld al een stukje mooier gemaakt.”
Dit is mijn les.
We hebben mensen nodig die zich inzetten tegen armoede, onrecht en rampspoed. Maar we hebben óók mensen nodig die het licht blijven aansteken. Niet omdat we in luxe leven, maar juist omdat het donker er is. Want zonder contrast geen richting, geen keuze, geen hoop.
Misschien redden we de wereld niet vandaag. Maar als niemand het licht aansteekt, blijft alles duister.
Ik merk dagelijks hoe kinderen steeds minder hoop hebben. Ze worden doodgegooid met berichten over crisis na crisis — en met de boodschap dat zíj het moeten oplossen. Het gevolg? Lamgeslagenheid. We moeten ze laten zien dat zij zélf het paradijs mogen scheppen, stapje voor stapje.
Welke “zakdoek” kun jij vandaag strijken?
#onderwijs #jeugd #hoop #kleinbegin #positieveimpact
remcoschrijft 
Plaats een reactie