Er zijn stellen die elk jaar móeten afreizen naar de Maledieven om hun relatie in leven te houden. Met cocktails in een kokosnoot, liggend in een hangmat, luisterend naar het rustgevende geruis van de oceaan.
Andere stellen trekken regelmatig hun mooiste outfit aan om zich te laten fêteren in een of ander chique restaurant, waar de ober moeilijk kijkt als je zout vraagt.
En dan heb je… ons.
Wat mijn relatie swung geeft, is iets totaal anders.
Elke ochtend begint voor mij met koffie. Sterk. In die blauwe mok. Zonder gezeur. Daarna volgt een schaaltje yoghurt met muesli, dadels en een flinke klodder honing. Tot zover niks geks.
Maar dan komt het moment waarop de ware liefde zich bewijst.
Die vervloekte yoghurtpakken.
Wie die ondingen ontworpen heeft, haat mensen. Ze zijn onmogelijk fatsoenlijk leeg te krijgen. Ondanks die veertien origami-cursussen lukt het me niet om die duurbetaalde laatste druppen uit dat pak te persen.
En ik? Ik ben geen ochtendmens. Ik ben vóór 09:00 uur nauwelijks geschikt voor de samenleving. Dus dat gevecht met zo’n halfleeg pak verlies ik.
Dus wat doen we? In onze koelkast staan vaak drie van die dingen op hun kop – als witte zuivelmonumenten van mijn onvermogen. Want mijn allerliefste vrouw… zij maakt ze leeg.
Zonder morren.
Dat is geen huishoudelijke taakverdeling. Dat is pure, onvervalste liefde
remcoschrijft 
Plaats een reactie