“Wat maakt dat u hier in het bos vertoeft?” vroeg Uil op nieuwsgierige toon.
Eend keek naar Uil, die hippend naast hem probeerde Eends tempo te volgen.
“Ik ben op zoek naar Brandgans. Hij is op zoek naar zijn kluts,” zei Eend half tegen zichzelf.
“Maar brandganzen bevinden zich toch nimmer in een bos?”
Uil klonk vriendelijker en begrijpelijker dan eerder, alsof hij onhandig probeerde vriendschap te sluiten. Eend merkte dat hij het prettig vond dat Uil plotseling toegankelijker werd.
“Ja,” antwoordde Eend.
Even was het stil.
“Ik weet het eigenlijk niet, Uil. Op de een of andere manier had ik het gevoel dat ik hier moest zijn. Alsof een onhoorbare stem me hierheen riep. Ik hou helemaal niet van bossen, maar iets zei me dat ik hier moest zijn.” Eend verbaasde zich over zijn eigen openheid.
“Ah, ik begrijp het,” zei Uil.
“Ja?” vroeg Eend. “Wat valt er te begrijpen?”
“Wel, u hebt — naar het schijnt — een transcendente ervaring gehad, waarbij het leven zichzelf even ontsluierde. Omdat het kort duurde, bent u enigszins verward,” zei Uil.
Eend probeerde de woorden van Uil te begrijpen, maar merkte dat hij geen idee had wat Uil bedoelde. Hij bleef staan.
“Ik begrijp u niet.”
Uil sloot zijn ogen en zocht naar woorden. “Weet u, Eend? Het leven is dikwijls bedekt met een sluier. Die sluier maakt het gewone leven mogelijk; u hoeft haar niet voortdurend in de ogen te kijken. Maar soms licht het leven haar sluier even op en geeft ze een glimp van zichzelf prijs.”
“Was dat wat ik zag toen ik het bosmeer zag?” vroeg Eend, die dacht dat hij iets van Uils verklaring begreep.
“Dat denk ik niet, maar wellicht probeerde ze u iets te laten zien.”
Even was het stil. Eend keek omhoog naar de dansende eik boven zijn hoofd. Het was nog een stukje wandelen terug naar het weiland.
“Onlangs keek ik in het water, maar herkende mezelf niet meer,” biechtte Eend op. “Eigenlijk weet ik niet meer zo goed waarom ik doe wat ik doe. Het lijkt soms alsof ik het leven niet meer in de hand heb.”
“Waarom denkt u dat u het leven in de hand heeft?”
Eend dacht even na.
“Ik bepaal toch zelf waar ik heen loop?” zei hij nuchter. Hij vervolgde het pad en Uil sprong moeiteloos achter hem aan.
Ze zwegen. Het gekraai van de ekster en het hameren van Specht vermengden zich op de achtergrond.
“Weet u wanneer u hier op deze planeet kwam?” vroeg Uil, terwijl hij zijn kop schuin hield.
“U bedoelt: wanneer ik geboren ben?”
“Was u zich bewust van uzelf toen u geboren werd?”
Deze vraag verbaasde Eend. “Geen idee.”
“Sinds enige jaren zoek ik naar mijn eerste herinnering,” zei Uil plechtig. “Maar ik vind niets. Waar was het begin? Wanneer begon ik?”
Nu stond Uil stil. Hij keek om zich heen, alsof hij zich plots bewust werd van zijn eigen bekentenis.
Eend vertraagde zijn pas en boog onwillekeurig zijn kop. Hij begreep Uil niet altijd, maar hij voelde dat er zojuist iets belangrijks was gezegd.
“Waarom is dat zo belangrijk voor u?” vroeg Eend.
“Omdat, als ik mijn eerste herinnering niet ken, ik mijn gedragingen nooit helemaal kan verantwoorden. Daarom blijft in mij de indruk hangen dat ik mijn leven niet heb bestuurd—geen bewijs, slechts een hardnekkige indruk.”
Eend knikte; ineens snapte hij Uils punt.
“Dus het leven overkomt u,” zei hij zacht.
“Zo voelt het, ja,” zei Uil.
Eend moest denken aan Kip wiens woorden in hem hadden geresoneerd. ‘Jij vindt toch ook dat je moet opstaan tegen onrecht, toch?‘
“Denkt u dat we helemaal niet kunnen sturen over ons leven?” vroeg Eend.
“Geen idee. Ik denk alleen dat het leven soms zijn eigen gang gaat en dat het zich soms even ontsluiert voor degene die het leeft,” antwoordde Uil.
Hij keek omhoog en zag hoe de wind de lindes boven hem liet dansen, als in een bijna magisch samenspel.
Mijmerend vervolgden ze het pad naar het weiland.
© 2025 Remco van der Leeuw. Alle rechten voorbehouden. De Kluts is een werk in ontwikkeling. Deze schrijfstudie kent twee sporen: het ontwikkelen van levensechte karakters én het laten meeklinken van Martin Bubers filosofie dat werkelijk leven ontmoeting is: “Alles wirkliche Leben ist Begegnung.”
Wil je verder lezen? Dat kan! Elke zaterdag publiceer ik een nieuw hoofdstuk.
Voor hoofdstuk 1 klik hier.
Voor hoofdstuk 2 klik hier.
Voor hoofdstuk 3 klik hier.
Voor hoofdstuk 4 klik hier.
Voor hoofdstuk 5 klik hier.
remcoschrijft 
Plaats een reactie