Vandaag is het ‘Feest van Christus Koning‘. In Zweden noemen we dat Domsöndagen – Zondag van het oordeel. Vanmorgen, voordat ik in de dienst had gespeeld, sprak ik met een aantal kerkleden over deze dag. Ze vonden het maar zwaar. Velen waren opgegroeid met leraren en dominees die met opgeheven vingertjes spraken over hel en verdoemenis. Het had ze angst ingeboezemd. Dat Jezus terug zou komen en een vonnis zou geven, sprak ze niet direct aan.
Ik had er juist zin in. Een dienst waarin we vieren dat er een dag komt waarop er recht gesproken wordt – wat kan er mooier zijn dan dat? De hele week had ik me voorbereid op deze dienst. De liederen hadden me hoop gegeven:
Guds Son en gång i morgonglans skall åter komma hit,
Och alla ängslans skuggor flyr och världens fylls av liv.
Han är densamme som han var, men klädd i härlighet.
Med solens krona blir han krönt och stjärnors diadem.
Vertaling:
‘Gods Zoon zal eens in morgenglorie hierheen terugkomen,
en alle schaduwen van angst vluchten weg, en de wereld wordt met leven vervuld.
Hij is dezelfde die Hij was, maar gehuld in heerlijkheid.
Met de kroon van de zon wordt Hij gekroond en met een diadeem van sterren.’
Verlangen naar gerechtigheid
Als ik vandaag naar het nieuws kijk, kan ik naar die dag verlangen. Haat, leugens en onrecht lijken momenteel ontegenzeggelijk de dienst uit te maken. Het recht van de sterkste telt. En eerlijk: ik weet helemaal niet meer wat waar is en wat niet. Op sociale media wordt van alles gezegd. Fake-news is overal. Mensen krijgen te horen dat ze onverschillig zijn als ze nu niet opstaan tegen onrecht in de wereld. Ik kan overal geld geven om in actie te komen. De wereld is maakbaar, zegt men — dus gerechtigheid ook. We hebben te maken met tirannen, dictators, moordenaars en gruweldaden. We moeten ertegen opstaan!
Maar de werkelijkheid is óók: ik ben nog nooit in Gaza, Oekraïne of Sudan geweest. Dat mijn geld op de goede plek komt, daarvoor vertrouw ik blind op media, organisaties en overheden. Tegelijkertijd zijn er overal stemmen die dat vertrouwen in twijfel trekken. ‘Linkse of rechtse media’ worden ze genoemd. Er zouden verborgen agenda’s zijn. Wij tegen zij, jullie tegen ons, goed tegen kwaad.
Ik doe mijn best. Ik denk logisch na en probeer kritisch naar bronnen en mijn eigen bubbel te kijken. Maar ergens houdt het op. Ergens houdt mijn verantwoording op en moet ik vertrouwen. Ik probeer in de wazige spiegel te kijken en recht te doen, maar het is lastig oordelen.
Met de billen bloot
Het doet me deugd te weten dat we ooit niet meer in wazige spiegels kijken, maar oog in oog zullen staan. Wellicht doet dat pijn. Ik zal met de billen bloot moeten. Alles komt in het licht: mijn goede en mijn slechte daden. Maar gelukkig is Jezus rechter. En als ik zo door dat Nieuwe Testament lees, heb ik niemand liever als rechter. Ik zal Hem in de ogen kijken, en Hij en ik zullen allebei van mijn fouten weten. Dat zal zeer doen. Maar tegelijk zal het liefdevol zijn en rechtvaardig. Verzoening is misschien niet pijnloos, maar de tranen zullen helender zijn dan welke zalf dan ook.
Gelukkig hoef ik niet als enige met de billen bloot. Ook al die tirannen, dictators, meelopers, pestkoppen en fake-news-trollen. Ja, zelfs de mensen met hun opgeheven vingertjes. Ze zullen recht in de ogen kijken van de rechtvaardige liefde. Er zal recht gedaan moeten worden. Het oordeel is het moment dat verstikt, vergeten en bespot verdriet eindelijk gezien wordt — en kan helen.
“Democracy is the worst form of Government except for all those other forms that have been tried,” zei Winston Churchill verstandig. Ik kan stiekem toch verlangen naar een Koninkrijk met Jezus Christus als Koning. Wat een feest zal die dag zijn.
Afbeelding: Michelangelo – Het Laatste Oordeel (Sixtijnse Kapel, 1536–1541)
Publiek domein.
remcoschrijft 
Plaats een reactie