‘Nog steeds leeg, lieverd.’
Naast ons bed stond een leeg ledikantje. Een crèmekleurig dekentje lag al klaar, als een belofte om het matrasje heen.
We waren vol verwachting.
‘Misschien komt het wel al in week 38,’ zeiden we, soms hardop — alsof woorden het wachten konden verkorten.
Advent is de tijd van verwachting. We verwachten kerst. Het heil wordt aangekondigd in de kracht van een kind. Een kracht die iedere ouder herkent: liefde die concreet wordt — zorg, aandacht, nabijheid — juist voor wie kwetsbaar en weerloos is.
Want Ik heb honger geleden en gij hebt Mij te eten gegeven…
Mattheüs 25:35–36
Gods boodschap lijkt helder: “Ik zoek je liefde, wereld. Niet je afschrikwekkende krachtvertoon.” Jezus maakt zich één met de kwetsbare medemens: eerst als baby in een kribbe. En nu — nog steeds — dichtbij. Je hoeft niet ver te zoeken om Hem te vinden.
Toen u dit voor één van mijn minste broeders hebt gedaan, deed u het voor Mij.
Mattheüs 25:37–40
Advent is paars; met Kerst wordt het wit. En op de derde adventszondag kleurt paars in sommige tradities roze — alsof het hart alvast vooruitloopt. Kun jij ook niet wachten om Jezus te ontmoeten? Kijk dan om naar de kwetsbare medemens. Daar is Hij. Dichterbij dan je denkt.
Een prachtige quote van een van mijn favoriete personages, Gandalf, uit The Lord of the Rings is:
“Some believe it is only great power that can hold evil in check, but that is not what I have found. It is the small everyday deeds of ordinary folk that keep the darkness at bay. Small acts of kindness and love.”
Het duurde tot bijna week 42, voordat het ledikantje gevuld werd — en onze eerste dochter werd geboren. Niet ieder wachten krijgt dezelfde uitkomst, maar ieder wachten kan een plek worden waar liefde leert volhouden. En kinderen—hoeveel ze ook vragen aan tijd, energie en geld—kunnen je dit leren: dat in de zorg voor het kwetsbare een ontmoeting verscholen ligt met de Liefde, met God.
remcoschrijft 
Plaats een reactie