Vandaag denk ik extra aan dat ene jongetje op de kleuterschool die, net als ik vroeger, een hekel heeft aan knippen en plakken.
Kleine Remco heeft twee linkerhanden. Zijn vingers zijn bedekt met lijmresten, omdat hij nog niet kan inschatten hoeveel genoeg is: niet te nat, maar wel plakkerig genoeg dat het vast blijft zitten. De geknipte papierranden lijken meer op een zaag dan op een elegant afgeronde vorm.
Hij kijkt om zich heen naar de meisjes die, met droge handen en keurig uitgeknipte vormen, de mooiste lampions van de dag hebben gemaakt. Hun knipwerk is verfijnd en de verschillende kleuren papier doen het esthetische hart van de juf ieder jaar weer vol passie kloppen. De lijm verbindt alle hoekjes met elkaar en is onzichtbaar weggewerkt, zonder dat er randjes of vouwtjes ontstaan.
Kleine Remco voelt zich ellendig.
Hij kan van alles, maar niet knippen en plakken. Toch lijken alle volwassenen dit een hele fijne bezigheid te vinden voor kinderen. Eerst bij de opvang, dan op school en zelfs in de kindernevendienst vinden juffen het leuk om na het kleuren de Jezuskleurplaat uit te laten knippen.
Daarom een kleine oproep.
Vanavond, als je een lampion ziet met een kapotte batterij omdat men op het laatste moment nog even die lampjes van zolder heeft gehaald maar daarbij niet nagedacht heeft over de batterij die ook vervangen moest worden…
Alsjeblieft: geef dat jochie, met dat half-schijnende lampje in een kapotte, slechtgeknipte en vermoedelijk zeiknatte lampion, geen stuk fruit maar een echte, grote, luxe chocoladereep.
Bij voorbaat dank.
Voor alle kleine Remco’s.
remcoschrijft 
Plaats een reactie